Treinendag (blog 6)

Mijn man Rob en ik hebben sinds ons pensioen een Ov-jaarkaart en een abonnement van de NS. We krijgen op die manier 40% korting op het openbaar vervoer. Ook kunnen we dan eens in de twee maanden één dag gratis eerste klas met de trein door Nederland reizen.

Donderdag 20 april was weer zo’n dag. Van tevoren kijken we precies wat ons doel voor die dag wordt. We kijken hoe laat de bus en de trein gaan, hoe vaak we van station naar station en van perron naar perron over moeten stappen en de tijd die we daarvoor krijgen. Want ja, als ik even in de bus of in de trein heb gezeten zijn mijn knieën weer stijf en moet ik steeds opnieuw weer op gang komen. Rennen gaat niet.

Dalen en klimmen

Na extra vroeg te zijn opgestaan, omdat ik mijn tijd dus hard nodig heb in de ochtend, vertrokken we om 8.15 uur van huis. We gingen met de auto naar het dichtstbijzijnde busstation aan het eind van ons dorp. Omdat de doorgaande weg door ons dorp openligt, wordt de bushalte die het dichtst bij ons huis staat niet gebruikt. De halte waar wij onze bus nu moesten halen ligt aan de andere kant van de N261 zodat we eerst door de tunnel onder de grote weg door moesten lopen. Meteen dalen en klimmen. Geen pretje voor mij helaas. De bus kwam tien minuten te laat waardoor we onze eerste geplande aansluiting met de trein al misten. Dat werd een trein later.

Stoer van mezelf

Ons reisdoel voor vandaag was Texel. Ik was daar namelijk nog nooit geweest en deze bestemming stond dus nog op mijn to-do lijstje. In Den Haag en Amsterdam moesten we overstappen van het ene perron naar het andere. We namen zoveel mogelijk de trappen waarbij ik ook verschillende keren oefende om de trap af te gaan zonder de leuning vast te pakken. Ik deed dat wel op minder drukke plaatsen om zo min mogelijk risico te lopen. Het lukte me wat ik erg stoer van mijzelf vond. Mijn zelfvertrouwen hierin is nog niet alles.

Voor hen die vielen

Eenmaal in Den Helder moesten we met de bus naar de veerboot. Op de boot moesten we weer een aantal lange trappen op waarbij ik merkte dat mijn conditie nog lang niet de oude is. Maar het lukte wel. Inmiddels was het al twee uur en misten we ook daar de bus. We kwamen de verkeerde kant van de boot af en we konden niet meer snel genoeg bij de bus komen. De slagbomen waren dicht en we konden helaas de weg niet over. We zagen de bus voor onze neuzen vertrekken. We zijn toen bij de haven maar wat gaan eten. Daar waren we onderhand ook wel aan toe.

Rennen met nepknieën

Om drie uur waren we eindelijk bij De Koog waar we ’n paar uurtjes hebben gewandeld. De zee heb ik daar niet meer gezien, omdat we dan nog een hoge duin over moesten en daar had ik nou net de puf niet meer voor. Op de terugweg pakten we op de gok de trein naar Nijmegen. We hoopten dat we minder vaak over moesten stappen. Helaas hadden we daar de pech dat de trein naar Tilburg vertraging had. “Nou, als we snel zijn, halen we heel misschien onze geplande bus” zei Rob. Niet dus! Ik ga NIET rennen met die nepknieën en zeker niet in het donker. We gaan de kroeg wel in als we moeten wachten.

Het geluk was echter met ons. Er gaat iedere avond een extra bus naar het busstation in ons dorp en dat wisten we niet. Deze stond al klaar en we konden dus zo instappen. Om elf uur waren we thuis en had ik mijn therapie voor die dag wel weer gehad. Wandelen en trappenlopen zonder leuning. Trots op mijzelf!

Tot de volgende keer!

Groetjes Anne-Miek

Blogs van Anne-Miek
Hier vind je alle blogs van Anne-Miek

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *