Maak er wat van (blog 4)

Mensen met knie artrose worden belemmerd in vele dingen. Omdat het nou eenmaal pijn doet. Maar wanneer je niet beweegt, ga je alleen maar achteruit en kost het je meer en meer energie. Daarom plan ik vaak van tevoren niet te veel in. En kijk ik op de dag zelf of het lukt. Die vlieger gaat niet altijd op omdat je ook moeder van, vrouw van, onderneemster van, vriendin van, cursist van, muzikant van etc. bent.

Onlangs had ik met onze bigband The Black Pearls een optreden in een dorpje verderop. Bij de afspraken met de organisatie was ik gelukkig aanwezig. Zo zou er bij het podium een trapje komen.

Het podium op

De dag van het optreden daar aangekomen, en ja hoor, geen trapje voor op het podium. Balen. Mijn man zit ook bij de bigband en is dan mijn steun en toeverlaat en helpt mij het podium op. Dan voel ik de mensen al denken: “nou mooi gezicht, ze moet het podium op geholpen worden.” Dat is zo slecht voor mijn zelfvertrouwen. Maar een grote stap zetten met veel kracht is gewoon erg pijnlijk voor mijn knieën. Het spelen ging lekker, maar dan in de pauze weer dat podium af, wachten totdat ik mijn man zie.

Onzichtbaar maken

Ik blijf wel zitten dacht ik die bewuste dag. Ik ga dan helemaal in een hoek zitten. Om me onzichtbaar te maken en niemand tot last te zijn. Ik vind dat oprecht heel jammer, want ik heb ook zin om even wat te drinken en te kletsen met anderen die lekker aan de bar staan en een drankje nemen. Maar ook dat is geen optie, om lang te staan bij een bar. Ik vind het hartstikke gezellig om te kletsen, maar dan komt de pijn van het staan. Mijn knie wordt stram en stijf en het lopen gaat nog slechter. Ik probeer een hangobject te vinden van een tafel, stoel, kruk of iets anders. Dan kan ik de pijn wat verleggen.

Toch maar weer dat podium op klimmen samen met mijn man. Ik moet zeggen, de bandleden zijn altijd behulpzaam, maar o, o, wat voel ik me daar niet prettig bij.

Verdrietig

Eenmaal thuis na het optreden ben ik toch wel een beetje verdrietig en praat met mijn man over stoppen met de band. Omdat ik iedereen tot last ben in mijn ogen. Mijn man, de schat, komt meteen met een oplossing; de volgende keer nemen we ons eigen trapje mee en komt het goed. Moe van toch lekker muziek maken en gehang en emoties moet er dan nog wat gekookt worden.

Op weg naar een volgend optreden

Om aan het fornuis te staan is geen optie, want ik was al erg moe en mijn knieën deden al zo’n pijn. Mijn pizzapan is dan een uitkomst. Die komt op tafel te staan en ondertussen snijd ik de groenten, aardappels en bak ik het vlees erin. Dit kan allemaal zittend gebeuren. Heb ik iets van kruiden nodig? Dan is dit geen probleem, want ik zit op een kruk met wieltjes en zo rijd ik de keuken rond.

Na een vermoeiende dag met veel emoties hebben we het toch voor elkaar gekregen om weer een heerlijke maaltijd te koken. En gewoon op weg naar een volgend optreden. Want muziek maken met The Black Pearls is geweldig.

 

3 gedachten over “Maak er wat van (blog 4)

  • 6 juni 2017 om 12:18
    Permalink

    Hoi Tonnie,
    Wat herken ik dit. Ik wacht ook vaak op een arm als ik het podium op of af moet. Gelukkig is die er dan wel, en ondanks mijn nieuwe knieën gaat het wel beter maar is het nog steeds niet alles. Blijf wel muziek maken want dat is zo leuk. Succes en lieve groetjes.
    Anne-Miek ???

     
    Beantwoorden
  • 7 juni 2017 om 22:24
    Permalink

    Hoi Tonny, een indrukwekkend verhaal…..kon ik maar wat van je overnemen. Dapper dat je over je gevoel schrijft en denk erom…..laat de muziek nooit los, laat de mensen maar denken. Kanjer!

     
    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *