Mo vertelt: winkelen (blog 3)

Mo vertelt over haar leven met knieartrose, wat ze dagelijks meemaakt en hoe zij omgaat met deze chronische aandoening. Heb je een vraag of interesse om over een onderwerp mee te praten? Reageer dan  op haar blogs. Veel leesplezier!

Hangend over het winkelwagentje

Boodschappen doen. Normaal gesproken was dat altijd een feestje, een uitje. Ik houd van winkelen, van het kijken naar diverse artikelen die in de schappen staan, van het vergelijken van prijzen, het uitproberen van nieuwe producten. Sinds de artrose mij in z’n macht heeft, is boodschappen doen geen feestje meer, maar een verplichting. Er moet immers brood op de plank komen.

Mo in de winkelIk hobbel naar mijn auto met lege tassen in mijn hand. Bij het winkelcentrum rijd ik eerst tig rondjes. Is er een plekje dicht bij de winkelwagentjes? Uiteindelijk besluit ik toch maar te parkeren, eindeloos rond blijven rijden is geen optie. Gewapend met mijn wandelstok loop ik richting wagentjes en het vijftig cent stuk voelt als een soort van bevrijding! Daar is mijn steun en toeverlaat in de donkere winkeltijden, het karretje!Stok en tassen leg ik in het wagentje en al hangend over het winkelwagentje vind ik mijn weg naar de winkel. Kleine stapjes, geen onverwachte bewegingen maken en hopen dat er geen lange rij bij de kassa staat. Want lang op één plek staan, nou ja hangen, is zo pijnlijk. Het valt mee, maar nee, ik heb niet mijn hele kar vol, zoals ik eerst wel deed. Ik moet rekening houden met het gewicht dat ik straks moet sjouwen. Rekende ik eerst in geld, nu reken ik in kilo’s, het hoort er allemaal bij.

Mijn trouwe karretje en ik zijn door de rij heen en nu gaan we richting auto. Is het je wel eens opgevallen dat de stoep altijd afloopt? Dat je karretje dus naar beneden wil, juist die kant op, die jij niet uit moet? Het gewicht van mijn karretje plus inhoud hangt aan mijn armen. Ik probeer met mijn lijf tegendruk te geven, de pijnscheuten in mijn knieën negerend. We zijn bij de auto! Voorzichtig til ik de twee tassen uit de kar en zet ze in de auto. Samen met de stok breng ik het karretje terug en hobbel weer met stok, retour auto. Op dagen dat de pijn heel heftig is, laat ik het karretje ook wel eens staan, met vijftig cent erin. Voor de eerlijke vinder.

Eenmaal thuis gekomen pak ik in ieder hand een tas. Ik loop in evenwicht en met hele kleine stapjes lukt het net. Eenmaal boven, in mijn huisje, ga ik eerst zitten, neem een troostsnack en een glas water. Even bijkomen en dan de boodschappen opruimen, dat mag ik van mezelf, sterker nog, ik kan niet anders.

Herken jij je hierin? Laat het me weten.
Tot de volgende keer,
Groetjes Mo

Blogs van Mo:
Hier vind je alle blogs van Mo

 

 

3 gedachten over “Mo vertelt: winkelen (blog 3)

  • 25 februari 2017 om 15:36
    Permalink

    Ik heb net 2 nieuwe knieen. 1 in aug 2015 en 1 in dec 2015, in de st Maartenskliniek in nijmgen laten doen. Ik ken jouw verhaal maar al te goed. Alles probeerde ik via de webwinkels te bestellen en mijn honden liet ik met de auto uit. Buiten het dorp. Ik werkte ook nog als gastouder en nam altijd de wagen mee, ook al konden de kleintjes het best wel lopen.
    Nu heb ik nieuwe knieen en zit die pijn nog zo in mijn hoofd dat ik alles moet beredeneren. Wat kan ik wel en zie je wel dat je het kunt. De knieen zijn super gelukt, maar het bekken is er nog niet zo mee eens.Pijntjes komen en gaan. Ik heb op een gegeven moment een invalidekaart aangevraagd. Wel een tijdelijke maar het gaf meer mogelijkheden en ik zocht de winkels erop uit.Een nieuwe knie krijgen is een feestje, als je zo lang pijn hebt, je bent meteen je pijn kwijt in dat been. Inmiddels werk ik weer als gastouder en gaat het een stuk beter met me!! Succes!

     
    Beantwoorden
    • 2 maart 2017 om 21:19
      Permalink

      Hallo Karin, wat goed om te lezen dat jouw nieuw knieën je leven zo positief hebben veranderd! Je bekken zal misschien moeten wennen aan de nieuwe stand? Ik heb nu twee Agilium Freesteps, ik schrijf nog vanuit het “verleden”, juist om alle ongemakkelijk wat duidelijker te maken. We staan niet alleen en artrose is zo vervelend en pijnlijk, dat het echt wel wat meer onder de aandacht mag komen.
      Ik ben echt heel erg blij voor jou en zeker dat je je werk als gastouder ook weer opgepakt hebt.
      Dank je wel voor je leuke reactie en ik zou zeggen: blijf op de goede weg!

      groetjes Mo

       
      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *