Mo vertelt: beren op de weg (blog 4)

Mo vertelt over haar leven met knieartrose, wat ze dagelijks meemaakt en hoe zij omgaat met deze chronische aandoening. Heb je een vraag of interesse om over een onderwerp mee te praten? Reageer dan  op haar blogs. Veel leesplezier!

Een dagje weg

De telefoon gaat: mijn zus met de vraag of ik mee wil gaan naar de dierentuin in Amersfoort? Ik ben gek op dierentuinen en in mijn enthousiasme zeg ik direct ‘ja, graag!’. We spreken dag en tijd af, kletsen nog wat en hangen op. Ik neem een kopje koffie en denk: ‘Dierentuin… is lopen, veel lopen. Hoe moet dat nou toch weer? Ik kan toch niet alles gaan afzeggen vanwege die rotpoten? Ik moet en zal mee en ik moet en zal er van genieten!’

Op de afgesproken dag gooi ik me in de ochtend eerst vol met paracetamol en ibuprofen. Ik zal ze kalm maken daar beneden, mij krijgen ze er niet onder! Uiteraard gaat ook de wandelstok mee en nog een extra strip paracetamolletjes, gewoon voor de zekerheid.

dierentuin amersfoortBij de dierentuin vinden we een mooie parkeerplek, dichtbij de ingang, dacht ik. Mis dus. De ingang is een behoorlijk eind lopen, langs een restaurant, de bocht om en dan nog een stuk rechtdoor. Kom op Mo, je kan het, je wil het en je zal het voor elkaar krijgen. Bij de koffie met appeltaart neem ik als extraatje nog een paar paracetamol en ik voel de pijn wegtrekken. Zie je nou wel, het gaat gewoon.

Het park is prachtig, we hebben schitterend weer, zo mooi dat de meeste dieren besloten hebben om siësta te houden. Ach, er staan bordjes bij de ruimtes wat er in hoort te zitten. Ik geniet me suf, wat is het lang geleden dat ik hier geweest ben. Mijn zus en schoonzus weten goed wat ik mankeer en daarom lassen we regelmatig een stop in, lieverds zijn het. Ze hadden ook aangeboden een rolstoel te lenen, maar nee, dat is me nog echt een stap te ver.

In deze dierentuin hebben ze een berenbos: een groot uitgestrekt terrein met een grote loopbrug er overheen. Natuurlijk gaan we voor de beren. Dapper begin ik aan de klim: de brug loopt iets omhoog en ik voel dat dit niet goed gaat. Iedere stap doet pijn, zo’n pijn. Ik wil de dag niet verpesten en tover een glimlach op mijn gezicht. Af en toe blijf ik staan om naar een denkbeeldige beer te wijzen, maar de grootste beer ligt hier voor me op de weg. De brug wordt weer wat vlakker, ik kom een beetje op adem, totdat we weer naar beneden moeten. Het klimmen was al een drama, maar het dalen is de hel. Ik heb het gevoel dat ik dwars door mijn knieën zak en met hele kleine stapjes lukt het me toch om beneden te komen.

Mijn schoonzusje vraagt of ze de auto moet halen, want dat hele eind teruglopen dat is toch geen optie? Ik denk dat als ik even heb gezeten, het vast wel weer gaat en we storten ons op de bitterballen. Ik voel me weer helemaal goed en ik neem nog maar een paracetamolletje voor de zekerheid. Mijn schoonzusje is slim en haalt de auto toch op, het scheelt zo’n eind lopen. Mijn zusje en ik wachten in het zonnetje en genieten nog na van alles.

Het was echt een geweldige dag, ik had het zeker niet willen missen. Wel word ik genadeloos afgestraft: ik kan een dag of drie nauwelijks lopen. Het maakt niet uit of ik zit, lig, sta of loop, de pijn is vreselijk. Heb je wel eens met een kies zonder vulling op een zilverpapiertje gebeten? Juist, die pijn. Volgende keer toch maar een rolstoel huren.

Tot de volgende keer,
Mo

Blogs van Mo:
Hier vind je alle blogs van Mo

 

5 gedachten over “Mo vertelt: beren op de weg (blog 4)

  • 3 februari 2017 om 19:00
    Permalink

    Daar sta je niet bij stil, als je geen (knie) artrose hebt, dat een uitje zo’n inspanning en pijn kost. Goed geschreven.

     
    Beantwoorden
    • 4 februari 2017 om 10:03
      Permalink

      Dank je wel Siska, ik hoop dat veel mensen en vooral vrouwen, zich hier in herkennen.

       
      Beantwoorden
  • 4 februari 2017 om 01:27
    Permalink

    Oh Monique,
    Ik voel helemaal met je mee.
    Maar die dag nemen ze niet meer af.
    Liefs Anne-Miek ?

     
    Beantwoorden
  • 4 februari 2017 om 10:02
    Permalink

    Nee, die dag was goud waard en dus ook de pijn, het hoort er nu helaas bij, maar achter de geraniums blijven zitten? Nee… echt niet!!!

     
    Beantwoorden
  • 7 maart 2017 om 11:01
    Permalink

    Een vraagje zo’n brace kan dat voor altijd of is het uitstellen ik zie zo op tegen de operatie ppfff vooral er na wand ik hoor zo vaak dat het niet echt geholpen heeft..Maar nu heb ik ook veel pijn en kan niet goed op staan en gaan zitten en ook s.nachts niet slapen van de pijn ik twijfel zo tussen operatie en brace

     
    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *