Mo vertelt: onze Toos (blog 5)

Mo vertelt over haar leven met knieartrose, wat ze dagelijks meemaakt en hoe zij omgaat met deze chronische aandoening. Heb je een vraag of interesse om over een onderwerp mee te praten? Reageer dan  op haar blogs. Veel leesplezier!

Onze Toos

Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik regelmatig de auto van mijn zus kan en mag lenen. Wij hebben onze tuut liefkozend ‘Toos’ gedoopt. Die naam kan wel eens voor verwarring zorgen, bijvoorbeeld bij het maken van afspraken. Toos wordt in onze gesprekken genoemd alsof het een mens van vlees en bloed betreft. Menig wenkbrauw is al omhoog geschoten omdat niemand iets van onze Toostaal begreep. Het klinkt ook wel raar: “maakt niet uit, ik kom jou gewoon met Toos halen, gooi jou bij de deur eruit, zoek een plek voor Toos en ga daarna naar jou op zoek”. Je ziet de overkant denken “die arme Toos toch”. Kortom: Toos hoort gewoon bij ons.

Voor mij is Toos een rots in de branding, mijn rode vriendinnetje die me toch verder kan brengen dan alleen maar van A naar B, mijn stukje vrijheid, de mogelijkheid om af en toe naar vrienden buiten de stad te gaan, of zomaar een stukje rijden, als hulp bij het boodschappen doen.

Er zijn helaas wel momenten dat ik niet zo heel blij met Toos ben, zoals die hele koude dag in januari.
Het had gevroren en ik had een afspraak bij de gemeente. Voor mij heel belangrijk en ik wilde absoluut niet te laat komen. Nou heb ik daar sowieso een hekel aan. Ruim op tijd meldde ik me bij Toos, die geduldig op de parkeerplaats stond te wachten. Maar wat ik ook probeerde, ik kreeg de deur met geen mogelijkheid open. Dan maar de deur aan de bijrijderkant proberen. Een beetje lenig ben ik nog wel, toch? Ook die deur weigerde enige dienst en bleef zoals het was: op slot.

Onze Toos heeft gelukkig nog een achteruitgang, of kunnen we dat nu beter een achteringang noemen? Na enige proberen ging de klep wel open! Daar stond ik met een vanachter geopende Toos en deuren die nog steeds enige medewerking weigerden. Ik moest echt weg, de tijd begon te dringen.

Met gevaar voor eigen leven, en vooral dat van Toos, begon ik me een weg te banen via haar achterkantje. Ik kan je vertellen, dat viel niet mee. Niet alleen vanwege mijn dikke winterjas, maar ook vanwege de toch niet echt soepele artrose knietjes. Ik had nog het geluk dat ik de achterbank via de achterkant plat kon leggen, zodat die hobbel me bespaard bleef. Ik had echt het gevoel dat ik halverwege klem zou komen te zitten en ik pas uren later, verkleumd en vastgevroren, gevonden zou worden. Gelukkig is dat niet gebeurd. Ik lag inmiddels vlak bij de voorstoelen en kon de bijrijderstoel in slaapstand zetten. Toen was het alleen nog een kwestie van de benen in de juiste richting bewegen en het lijf mee zien te krijgen. Na tien minuten, met inmiddels het zweet dik op mijn voorhoofd (en andere plaatsen) is het me gelukt. Mo zat! Toos startte, zoals we van haar gewend zijn, gelukkig in één keer. Toen was het wachten op een ontdooid slot, want rijden met een open achterklep is ook niet alles natuurlijk.

Eind goed al goed, ik was slechts vijf minuten te laat op mijn afspraak. De uiterst vriendelijke ambtenaar zag aan mijn hoofd dat het nogal inspannend was geweest. Ze vroeg me of alles wel goed was. Ik kon alleen maar zeggen: “heb je even?” Ik weet zeker dat ik haar een uiterst leuk begin van de dag heb bezorgd en ja, ik heb nu standaard slotontdooier in de tas zitten, want deze route was eens maar nooit weer.

Blogs van Mo:
Hier vind je alle blogs van Mo

 

6 gedachten over “Mo vertelt: onze Toos (blog 5)

  • 7 maart 2017 om 18:39
    Permalink

    Hoi Mo,

    Ha ha.. Lachen achteraf
    Ik had dat wel eens willen zien.
    Leuk stukje weer.
    Groetjes Anne-Miek.

     
    Beantwoorden
    • 9 maart 2017 om 10:08
      Permalink

      Ach, ik maak ook zat leuke dingen mee, het is niet alleen maar ellende 😉

       
      Beantwoorden
  • 9 maart 2017 om 10:53
    Permalink

    Wat weer een heerlijk verhaal. Het is zo beeldend geschreven dat je haast gaat zweten bij het lezen.

    Top.

    Groetjes Sis

     
    Beantwoorden
  • 13 maart 2017 om 12:35
    Permalink

    Nu ik kan alleen maar zeggen wees zuinig op je knieën heb er ook 2 nieuwe in zitten waar van mijn rechter er nu 11 keer open is geweest eigenlijk moest dat been er af tot er een arts in Utrecht was die het nog proberen wilde heb nu heel grote protese in en moet nu lopen leren wat best moeilijk is maar heb scootmobiel waar ik gelukkig mee naar buiten kan ben jaar niet buiten geweest met revalidatie komt het er niet van maar ga er voor dus zuinig op je knieen zijn

     
    Beantwoorden
    • 23 maart 2017 om 17:52
      Permalink

      Beste Evelyn, ja ik ben zeker zuinig op mijn knieën en ik weet dat een prothese ook niet alles is. Fijn dat je met de scootmobiel nog lekker naar buiten kan, dat is toch een grote vrijheid na zo lang binnen zitten,

      groetjes
      Mo

       
      Beantwoorden
  • Pingback:De fiets en het zadeldekje (blog 9) | KNIEARTROSE

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *