Tonnie vertelt: mijn leven op rolletjes (blog 2)

In mijn dagelijks leven met artrose aan beide knieën kom ik beperkingen tegen waarmee ik heb leren leven, die voor mij inmiddels gewoon zijn en er simpelweg bij horen. Wat die beperkingen zijn en hoe ik ermee omga, deel ik hier graag met je.

Mijn dagelijks leven

Als ik ‘s morgen opsta, dan start ik de dag in de badkamer met een douche. Ik heb mijn braces, de Agilium Freestep van Ottobock, dan al om; die helpen mij langer te staan. Mijn man heeft voor mij een opstapje gemaakt, zodat ik iets makkelijker in de douche stap. Als ik me aankleed, dan zit ik daarbij op de rand van het bad. Ik droog me zittend af en poets zo ook mijn tanden. Dan ga ik naar mijn slaapkamer. Hier heb ik een hele handige kruk op wieltjes staan; daarmee rol ik naar mijn kast om te bepalen welke kleding ik die dag draag.

Daarna kleed ik me aan met gebruik van mijn kruk. Ik rol door mijn slaapkamer heen, ik kam mijn haren ondertussen en doe een lekker luchtje op. Vaak loop ik daarna naar de strijk- en waskamer, ga daar ook op een kruk (met wieltjes) zitten en zet een wasje aan of vouw nog wat was op. Dat doe ik heel bewust in de ochtend zodat ik die dag niet nog eens extra naar boven hoef te lopen om dit te doen. Als ik ‘s avonds naar bed ga, gooi ik meestal nog wat was in de machine.

Tonnie

Dan naar beneden, de keuken in. Ook daar staat een kruk op wieltjes. Ik rijd door de keuken heen; om de tafel te dekken en de vaat uit de machine te halen. Ook tijdens het koken maak ik gebruik van mijn kruk, bijvoorbeeld tijdens het snijden van de groente. Mijn man en zoon vervloeken mijn krukken wel eens; waar ik ga of sta, daar staan ook mijn krukjes.

En natuurlijk, ook in mijn atelier staat een kruk op wielen om me snel en makkelijk te verplaatsen. Heerlijk dat dit kan; het scheelt me zo veel kniewerk.

Ook buiten kan ik me sinds kort heel handig en snel verplaatsen. Ik heb een super aankoop gedaan, een heuse loopfiets. Hier was ik al lang naar op zoek. Wilde ik namelijk iets leuks ondernemen, even winkelen bijvoorbeeld, dan moest ik helaas in de rolstoel. Ver lopen ging gewoon niet. Wilde ik een leuk winkeltje in, dan moest ik dit vragen aan mijn man of zoon. En mijn mannen hebben nooit zoveel geduld met winkelen.

Ik kwam, hoe toevallig, in die periode tijdens een braderie een mevrouw op een loopfiets tegen. Ik heb haar direct gevraagd hoe het haar beviel. Ze vertelde me hoe tevreden ze was en wat ze er allemaal mee deed. De loopfiets ging bijvoorbeeld ook mee in het vliegtuig op vakantie. Ik was verkocht!

Dus direct gaan zoeken op internet en daar vond ik een firma die loopfietsen verhuren. Zo kon ik het uitproberen. Ik heb contact gezocht en de loopfiets werd opgestuurd. En ik heb er geen dag spijt van gehad. Hij ligt standaard in mijn auto.

Voor mijn portemonnee is het iets ongunstiger, want ik ga er veel meer op uit. Door de braces en de mijn loopfiets. Ik ga in mijn eentje winkelen en laat ook zelf de hond weer uit. Mijn leven loopt nu weer fijn op rolletjes, vaak letterlijk ook dus.

Lees meer blogs van Tonnie

 

7 gedachten over “Tonnie vertelt: mijn leven op rolletjes (blog 2)

  • 7 maart 2017 om 18:36
    Permalink

    Ha Tonnie,

    Leuk stukje. Ik ga die Loopfiets ook aan mijn oudste zus adviseren want ook.zij is erg moeilijk ter been.
    Groetjes Anne-Miek.

     
    Beantwoorden
    • 7 maart 2017 om 23:04
      Permalink

      Dat zou leuk zijn,als je zus er ook zoveel plezier eraan beleeft als ik.succes ermee

       
      Beantwoorden
  • Pingback:Maak het jezelf makkelijk in huis voor minder pijn | KNIEARTROSE

  • 7 maart 2017 om 23:49
    Permalink

    Ik heb de loopfiets geprobeetd maar de druk op mijn armen waren voor mij teveel

     
    Beantwoorden
  • 8 maart 2017 om 09:13
    Permalink

    Jouw verhaal is ook zo herkenbaar Tonnie, gelukkig kan ik me in huis nog wel redden, ik woon ook niet zo groot en alles is gelijkvloers. Die loopfiets vind ik het einde! Ik ga er voor sparen,

    groetjes
    Mo

     
    Beantwoorden
  • 3 april 2018 om 19:58
    Permalink

    Als ik lees hoe beperkt je ondanks al je creatieve oplossingen nog bent dan vraag ik me af waarom je niet kiest voor een knieprothese. Ik sta zelf voor de keus en probeer me een beeld te vormen wanneer mensen daarvoor kiezen en waarom ze er niet voor kiezen.

     
    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *