Fysiek beperkt, maar niet van geest (blog 16)

Ik weet niet of jullie deze situaties herkennen? Maar ik moet het gewoon even kwijt en met jullie delen. Ik heb al eerder geschreven over mijn geweldige driewielfiets. Deze fiets is mijn alles en ja… ik heb hem gekregen omdat ik een beperking aan mijn knieën heb.

Alle kopjes in de kast staan

Geestelijk gezien heb ik, zoals mijn oude buurvrouwtje het noemt: ‘echt wel alle kopjes in de kast’. Kennelijk geeft een aangepast vervoersmiddel, of dat nou een rolstoel of in mijn geval een fiets, de indruk dat ‘niet alle kopjes in de kast staan’.

Jaren geleden heb ik dat ook gemerkt toen ik met mijn lieve vriendin Lia op pad ging. Lia zat in een rolstoel vanwege beperkingen aan haar benen. Geloof mij, als er iemand alle kopjes in haar kastje had, was zij het wel! We waren op een vlooienmarkt en Lia zag een leuk tinnen vaasje. Ze wilde dat vaasje graag kopen en toen de verkoopster aan mij vroeg of IK dat wel goed vond, hebben we er een hele show van gemaakt tot het belachelijke aan toe. Uiteindelijk kregen we het vaasje gevuld met snoepjes gratis mee. De verkoopster keek Lia niet aan, ze voerde letterlijk over haar hoofd, het gesprek met mij. Dat terwijl Lia degene was die het gesprek begon en ook duidelijk liet merken dat haar hele kopjesservies gewoon compleet was.

 

Oversteken… met hulp?

Iets dergelijks is mij ook pas overkomen. Ik wil met mijn fiets oversteken en plots duikt er een dame op een tweewieler naast mij op. ‘Hoho mevrouwtje, wacht u eventjes!’ Ik keek al om me heen wie of waar dat mevrouwtje was, maar deze dame had het toch echt tegen mij! Nu ben ik altijd een volgzaam type, dus ik wachtte braaf op wat er ging komen… Misschien had ik wel iets verloren uit mijn boodschappentas?

Het waren niet de verloren boodschappen en ik speelde niet voor Klein Duimpje. Deze aardige mevrouw was serieus van mening dat mijn speciale vervoersmiddel direct gekoppeld was aan een beperkte(re) geest. Ze straalde een hoog gehalte padvindster uit, een akela in optima forma! ‘Ik zal u even naar de overkant helpen mevrouwtje’. Ze stapte kordaat van haar fiets, liep de drukke rijbaan op en wenkte me: ‘Ja komt u maar… voorzichtig hoor, de autootjes wachten wel even’. Akela had echt geluk dat ze niet uit haar schoenen werd gereden op dat drukke punt. Ik reed voorzichtig naar de andere kant van de rijbaan en daar werd het kunstje herhaald: Akela op de rijbaan en Mo met de driewieler oversteken. Ik heb haar uiteraard vriendelijk bedankt voor haar goede daad en vroeg haar of ze dat bij iedereen deed? Nee natuurlijk niet, alleen bij mensen ‘die het nodig hebben’ was haar reactie. Ik bedankte haar nogmaals, zwaaide en fietste in hoog tempo weg. Haar toch wel wat vertwijfeld achterlatend.

 

Ja, ik heb zelf ook de neiging gehad om te denken dat iemand met beperkt vervoer verder ook wel beperkt zou zijn. Door regelmatig aan het verhaal van Lia en nu mijn eigen ervaring te denken, richt ik me bewust tot de ‘beperkten’. Of het servies wel of niet compleet is, merk je dan echt wel en het scheelt uiteraard ook heel veel of er een oortje mist, of echt alle kopjes al gesneuveld zijn!

 

Tot de volgende keer!

 

2 gedachten over “Fysiek beperkt, maar niet van geest (blog 16)

  • 11 juni 2018 om 23:12
    Permalink

    Ik lach me helemaal gek. Prachtig, geweldig. En een scheurtje in servies is zo erg niet. Gebruiksporen. 😂

     
    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *