Mo: ik wil een fiets (blog 6)

Ik woon zo mooi hier, vlakbij het strand, de duinen, het bos, de polder. ’s Zomers zijn er zulke leuke dingen te doen in Kijkduin, maar ik kan er niet komen en daar baal ik van.

Mijn huisarts

“Dat lukt je nooit”. Mijn huisarts zit tegenover me, kijkt me aan en herhaalt het nog een keertje: “dat lukt je nooit, ik heb nog nooit meegemaakt dat dit verstrekt wordt.” Wij kennen elkaar nog maar pas, zij en ik. Mijn vorige huisarts ging met pensioen en ik kwam in een andere buurt te wonen. Het is voor ons allebei een beetje aftasten en elkaar leren kennen. Ik ben geen huisarts deurplatloper, maar er zijn van die momenten dat ik mijn dokter heel hard nodig heb. Zoals nu met mijn knieën. Ik word steeds beperkter in mijn bewegingen, roest bijna vast op mijn stoel en het verplaatsen buitenshuis kan ik alleen met een geleende auto.

Jaren op eigen benen gestaan in mijn dierenwinkel

Waar is de tijd gebleven dat ik met twee grote zakken kattengrit op mijn rug drie trappen op liep? Dat het geen probleem was om balen hondenvoer bij mijn klanten thuis te bezorgen. Die tijd ligt heel ver achter me, soms denk ik dat het vele jaren zijn, maar het aantal is nog steeds op één hand te tellen. Nog geen vijf jaar zit er tussen super actief zijn en een vastgeroest, bijna geïsoleerd bestaan. Ik heb jaren op mijn benen gestaan in mijn dierenwinkel, het thuis bezorgen van de artikelen deed ik zelf. Pallets met kattengrit lossen, daar draaide ik mijn hand niet voor om. Nu is een tas boodschappen al te veel.

Welke fiets?

De hoogste tijd om deze cirkel te doorbreken en ik weet wat ik wil. En daar heb ik mijn huisarts bij nodig: ik wil een fiets! Uren heb ik gekeken op internet, gezocht bij de WMO-regels wat kan en wat mag. Mijn huisarts adviseert om in ieder geval een fiets met trapondersteuning te nemen. Ik mag met mijn knietjes geen kracht zetten bij het wegfietsen of worstelen met tegenwind. Dat is precies wat ik wilde, maar ik wil nog meer of beter gezegd, een wiel meer, want een driewieler zou waarschijnlijk wel door de WMO verstrekt kunnen worden.

Mijn stukje vrijheid, gaat het lukken?

Mijn huisarts gelooft nooit dat ik die fiets ga krijgen, maar belooft dat ze me zal steunen. Ze maakt aantekeningen zodat, mocht er geïnformeerd worden, ze direct weet waar het over gaat. Ik huppel bijna de deur uit, zo blij ben ik met dit toch wel positieve advies. Eenmaal thuis vul ik alle benodigde formulieren in, stuur ze op en dan begint het lange wachten. Zou het me lukken? Zou ik de fiets krijgen? Mijn stukje vrijheid, mijn stalen ros. Ik hoop het zo. Ik droom al van lange ritten met brood en drinken mee. Het zonnetje op mijn bolletje en meer van dat soort droomscenario’s.
Nog diezelfde week ligt er een brief van de gemeente: wegens drukte hebben ze alle zaken overgedragen aan een extern bureau en het kan wel een week of acht duren voordat ik wat hoor. Spannend. Wordt vervolgd.

Blogs van Mo:
Hier vind je alle blogs van Mo

 

3 gedachten over “Mo: ik wil een fiets (blog 6)

  • 24 maart 2017 om 16:59
    Permalink

    Ik kan niet wachten op het vervolg. Geweldig geschreven weer.

     
    Beantwoorden
  • 6 april 2017 om 11:01
    Permalink

    Zelfde probleem. En denk dat scooter het beste voor ons is ….maar ook helaas geen geld voor !
    Zeggen ze toch dat je er zelf voor kunt sparen ?Ik duim i.i.g voor je !

     
    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *