Duifjes, duifjes (blog 8)

Mijn leven staat niet de hele dag in het teken van artrose. Natuurlijk is het er en heb ik er veel last van. En het beperkt me en maakt me minder mobiel en daardoor verdrietig. Maar juist daardoor probeer ik ook extra te genieten van andere dingen in het leven, zoals mijn fijne huis en lieve katten.

Huisje, duintje, beestje

Ik heb ontzettend veel geluk gehad met het appartement waarin ik nu woon, vlak bij de duinen en het strand van Kijkduin. Op zeven hoog woon ik en ik woon hier niet alleen: ik deel mijn huis en mijn leven met mijn Maine Coons, de stoere katten uit Noord-Amerika. Ik heb ze geshowd, gefokt en ben er helemaal verslingerd aan. Zeven hoog is hoog, zelfs voor een kat die op z’n spreekwoordelijke pootjes terecht komt en dan nog acht levens over heeft.

Ik moet er niet aan denken dat mijn lieverds naar beneden zouden kukelen. Gelukkig hoeft dat ook niet en is ieder balkon katveilig af te zetten. Het eerste wat ik dan ook deed toen ik dit huisje kreeg, was aan de verhuurder vragen of ik mijn balkonnetje af mocht zetten. “U bedoelt met een netje?” vroeg de complexbeheerder. Nou eh nee, dat is echt niet stevig genoeg. Mijn katten klimmen en het zijn zware jongens, ik dacht meer aan een hekwerk. Gelukkig mocht dat.

De volière

Het kan zijn, dat wanneer je naar boven kijkt, je een kat ogenschijnlijk door de lucht ziet klimmen. Verder valt mijn ren niet echt op, behalve voor de buurvrouw. Op een vroege zondagmorgen ging de bel en voor de deur stond het oude dametje van hiernaast. Ze had een klacht; ze had ontzettend veel last van de volière op mijn balkon. Volière? Ik heb geen volière. Ja ik had natuurlijk wel een volière en zij had last van de duifjes die op haar balkon poepten. Ik probeerde haar ervan te overtuigen dat zij last had van de vogels op het balkon beneden haar: daar broeden de duiven regelmatig en ja, alles is daar ondergepoept.

Heilige Mo Maria

Ze bleef voet bij stuk houden en ik zou tegen haar liegen. Dat irriteerde me ontzettend, ik houd er niet van als mensen me niet op mijn woord geloven. De heilige Mo Maria ben ik niet, maar liegen? Nee, zelden tot nooit.
Het lukte me wel om aardig te blijven en vroeg of ze de volière wilde zien. Ik duwde haar gedecideerd richting balkon. Kijk, zei ik, daar is de volière en daar zijn de katten.

“Oooo u heeft poesjes, wat een mooie poesjes, wat een lieve poesjes.” Ze zat bijna op haar knietjes en kwam handen te kort om ze te kunnen aaien. Ik heb haar uitgelegd dat de volière dus voor de veiligheid van de poesjes was en dat ik echt geen vogels op mijn balkon hield.

Nepvogel

Ze geloofde me en twee dagen later zat er een plastic kraai op haar balkon om de duifjes weg te houden. Het duurde bijna twee weken voordat mijn poesjes ervan overtuigd waren dat het een nepvogel was. Ze waren niet naar binnen te krijgen en bleven staren naar de prachtige zwarte vogel zo vlakbij. Gelukkig was de buurvrouw sneller van begrip.

Blogs van Mo:
Hier vind je alle blogs van Mo

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *