Fietsend naar 11 hoog (blog 12)

Is het normaal al heel vervelend als een dierbare in het ziekenhuis ligt, als je zelf vanwege je beperking nauwelijks op bezoek kan, is dat dubbel zo naar. Mij overkwam dit afgelopen voorjaar.

Zusterlijke steun

Mijn zus, ik zeg eigenlijk altijd ‘zusje’ terwijl ze toch wel zes hele jaren ouder is, moest opgenomen worden vanwege een herniaoperatie. Ontzettend vervelend en ze had ook heel veel pijn. En ja, ik wilde uiteraard bij haar op bezoek om wat zusterlijke steun te geven. Vanuit mijn huiskamer kan ik het ziekenhuis zien staan; groot en hoog torent het boven het stadsgezicht uit. Het openbaar vervoer rond dit ziekenhuis is prima geregeld; er is een bus- en tramperron en vanuit de hele stad is het zonder veel problemen goed te bereiken. Rond het ziekenhuis ligt een aantal parkeerterreinen, waar eigenlijk altijd wel plaats is. Ok, tegen een kleine betaling, maar dat heeft eigenlijk iedereen er wel voor over.

Maar ja, het is wel een stukje lopen vanaf de tram- en bushalte en ook vanaf het parkeerterrein naar het ziekenhuis. Dan is het ziekenhuis zelf ook prachtig verbouwd met een lange corridor met aan weerszijde leuke winkeltjes naar de liften toe. Vanuit de centrale liften is het ook weer een stukje lopen naar de kamers waar de patiënten liggen.

Voorheen dacht ik hier dus echt nooit over na. Ik ging met de auto naar het ziekenhuis. Parkeerde ergens en liep naar het ziekenhuis, liep door de gangen, ging de lift in en liep naar de kamer. Nu is dat helaas toch wel wat anders geworden; die lange stukken zijn echt hindernissen, die alleen met heel veel pijn en moeite overwonnen kunnen worden.

Rijdende rots in de branding

Wie slecht ter been is moet slim zijn en brutale mensen schijnen de halve wereld te hebben. Ik heb dan geen goede knietjes meer, ik heb wel een fiets! De fiets van Columbus, mijn rijdende rots in de branding! Ik heb de telefoon gepakt en de informatielijn van het ziekenhuis gebeld, mijn probleem uitgelegd en tevens mijn oplossing uit de doeken gedaan. Ik vertel er altijd bij, en er is ook geen woord aan gelogen, dat mijn fiets een aangepaste fiets is en valt onder ‘gehandicaptenvoertuigen’. Niet dat ik er trots op ben, maar het helpt. Het helpt om te mogen komen op plekken waar je niet gewoon mag fietsen, zoals de wandelpaden in het bos, de boulevard en het winkelcentrum. Gelukkig hielp het ook bij mijn vraag of ik met de fiets naar het ziekenhuis mocht; er was geen enkel bezwaar. Het enige wat ik wel even moest doen, was de verpleegafdeling in kennis stellen dat er bezoek kwam met een vervoermiddel wat niet alledaags te noemen was.

Ik had mijn zusje al ingelicht dat ik met mijn fiets zou komen en ze had bij voorbaat al de grootste lol. Toen had ze me nog niet gezien. Ik kan je zeggen dat het best een avontuur is om al fietsend door de draaideuren van een gebouw te gaan. Als je de deur aanraakt, stopt ie met bewegen, dus dit wilde ik vermijden. Alsof ik nooit anders had gedaan… een keurig half rondje en we stonden in de gang. Richting lift ging zonder enige hindernis en de deuren naar de liftplaats gingen ook met de sensor open. De lift zelf was nog wel even een dingetje.

Tringtring

Op de 11e verdieping moest ik er uit en tja, aangezien draaien onmogelijk was, bleef alleen achteruit rijden over. Gelukkig had ik dat al diverse keren geoefend en elegant draaide ik de lift uit. Direct werd mijn komst opgemerkt door de receptioniste, die me zeer vrolijk lachend de weg wees naar de kamer van mijn zusje. Met een heldere tringtring kondigde ik mijn komst aan en het was maar goed dat de hechtingen stevig vast zaten, want wat moest ze lachen en wat was ik blij dat ik bij haar was en op deze manier naar haar toe kon.

Dank je wel HAGA ziekenhuis voor het meedenken en de toestemming om met de fiets naar binnen én boven te gaan. Ik had het anders echt niet geweten.

Blogs van Mo:
Hier vind je alle blogs van Mo

 

5 gedachten over “Fietsend naar 11 hoog (blog 12)

    • 31 juli 2017 om 14:01
      Permalink

      Het scheelt niet veel… een straal van een meter of 700??

       
      Beantwoorden
  • 31 juli 2017 om 14:20
    Permalink

    Ik moet dus weer lachen… en die meiden van de verpleging, voeding en huishoudelijk personeel: allemaal ff uitproberen, het was HET gesprek van de bezoekdagen! Thanks zus voor je creativiteit en zusterlijke steun: beiden zijn grenzeloos..💋

     
    Beantwoorden
  • 31 juli 2017 om 16:10
    Permalink

    Weer een heerlijk verhaal met een tekst waarbij je de fiets etc voor je ziet.

     
    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *