Op weg naar de redactievergadering… of niet (blog 5)

Begin september was het eindelijk weer zover; een redactievergadering met de bloggers van knieartroseonline.nl. Ik had er echt zin in; elkaar weer zien en spreken en nieuwe inspiratie opdoen. We zouden elkaar treffen in Breda, met een hapje en een drankje erbij.

Al vroeg uit de veren, want met m’n artrose kom ik maar langzaam op gang. Ik was er klaar voor, starten maar. Voor het eerst met een navigatiesysteem op pad voor het laatste stuk. Meestal rijd ik op mijn gevoel en als ik het niet weet kijk ik van te voren even hoe ik moet rijden. Toch nog iets over gehouden van mijn scouting tijd: goed richtingsgevoel.

Kedeng, kedeng

Ik zat net op de snelweg toen ik wat aan mijn auto hoorde. Het leek wel of ik in de trein zat; kedeng, kedeng. Toch maar even stoppen en kijken, met de auto’s voorbij zoevend. En daar lag de knalpijp van mijn auto op de grond, nog nauwelijks vast aan de auto. Hier kon ik niet mee verder. Daar stond ik, langs de kant van de snelweg. Wat nu?

Over de vangrails

De auto weer in en de Wegenwacht gebeld. De dame die ik sprak was erg aardig en stelde me gerust. Ze vroeg me op de passagiersstoel te gaan zitten, vanuit die plek de auto te verlaten en achter de vangrails te gaan staan. Kun je je dat voorstellen? Met zware artrose even naar de andere stoel wippen en dan over een vangrails klimmen. Ik vertelde haar dat ik minder mobiel ben en dat me dit niet ging lukken. Ze benadrukte nog eens dat mijn huidige plek gevaarlijk was en ik kreeg toch wel een beetje paniek over me heen.

Fijn bakje koffie

Ze vroeg me of ik de kilometerpaal kon zien. Nee, deze was iets te ver weg. Of ik dat stukje kon rijden? Dat ging me wel lukken. Toen zag ik dat ik vlakbij een tankstation stond. Heel, heel rustig daar naartoe gereden; daar stond ik in ieder geval veilig. Met een fijn bakje koffie in het vooruitzicht.

M’n mannetje gebeld

Eenmaal veilig op het tankstation even mijn mannetje gebeld, m’n verhaal gedaan en samen overlegd hoe we dit gingen aanpakken. Uiteindelijk mijn neef (met autogarage!) gebeld en hij heeft me gehaald. Uiteraard nog even de Wegenwacht laten weten dat ik hun hulp niet meer nodig had.

Ik baalde enorm dat ik niet bij de redactievergadering kon zijn. Maar wat was ik opgelucht dat ik niet over de vangrails hoefde te kruipen. Dat zou toch echt wel een probleem zijn geworden. Hoe zouden jullie dat hebben aangepakt?

 

 

6 gedachten over “Op weg naar de redactievergadering… of niet (blog 5)

  • 7 september 2017 om 13:46
    Permalink

    Oh Tonnie,
    Verschrikkelijk. Ik geloof goed dat je flink hebt staan balen daar in je eentje. Wij waren gelukkig met tweetjes bij pech onderweg in Frankrijk. We hadden het erg met je te doen. Gelukkig is het goed afgelopen en de volgende keer ben je er gewoon weer bij. Lieve groetjes Anne-Miek

     
    Beantwoorden
    • 7 september 2017 om 13:59
      Permalink

      Ah annemiek dank je wel lief. Dn ja dat hoop ik ook tot …🌸🌺gauw

       
      Beantwoorden
  • 7 september 2017 om 14:29
    Permalink

    Tjeetje Tonnie,

    Dat zal zeker schrikken zijn geweest! Fijn dat het is opgelost en dat de alarmcentrale mee dacht met je beperkte mobiliteit. En dat Martien je meteen weer terzijde stond: top echtgenoot!

     
    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *