Voor een Held (blog 13)

We klagen allemaal weleens over een pijntje: hoofdpijn, je teen gestoten, pijn in je rug, pijn van artrose, reuma of fibromyalgie. We (her)kennen allemaal wel iets van deze pijntjes, zeker op een platform zoals knieartroseonline.nl waar het juist zo prettig is om onze klachten met elkaar te kunnen en vooral mogen delen.

Maar wat nou als de pijn ondraaglijk wordt en het vooruitzicht op enige verbetering of herstel nihil? Ik heb het pas nog meegemaakt. Met een geweldige man; altijd sportief, groot en sterk. Een rots in de branding voor zijn partner en zijn kinderen en kleinkinderen. Zomaar geveld door een vreselijke ziekte en vooral door pijn.

Pijn.

Hoeveel pijn hij had werd eigenlijk op het bijna einde pas duidelijk voor zijn omgeving. Al die tijd verbeet hij de pijn, wilde hij zijn gezin niet ongeruster maken, wilde hij geen medelijden. Hij leed in stilte. De pijn had hem in zijn greep en vermorzelde deze grote, sterke man.

Is er een cijfer om uit te drukken hoeveel pijn iemand heeft? Er wordt weleens gevraagd ‘op een schaal van 1-10, hoe erg is het dan?’

Zelden hoor je iemand zeggen dat het een 10 is, ergens willen we toch heel diep vanbinnen nog een beetje flink zijn. Het stoere jongetje of het sterke meisje zijn. Vooral je vermannen en zeker geen dramaqueen toestanden. Niemand vraagt: mag ik een 11, 12 of 13 hebben? De 10 kan niet beschrijven wat ik voel en een kleine 9 wordt dan maar gegeven.

Pijn is vreselijk. Hoe erg moet die pijn wel niet zijn om je afscheid te laten nemen van alles wat je zo dierbaar is? De ondraaglijke pijn van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Morfine, die je suf laat worden, je geest uitschakelt zodat je helemaal niets meer kan, niet eens meer kan deelnemen aan een gesprek.

Deze dappere man, want ja, ik vind het heel dapper, heeft op het einde voor zichzelf durven kiezen, durven toegeven hoe ondragelijk de pijn was, hoe zeer lijden zijn leven geworden was. Zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen zagen hem aftakelen, zagen hoe hevig en heftig de pijn geworden was. Ze gaven hem het grootste wat ze hem maar konden geven, het enige middel wat nog kon helpen tegen de niet te bestrijden vijand.

Op een dondermorgen is hij heengegaan, rustig, vol goede hoop en ook met angst over dat grote onbekende. Ik heb hem nog gezien, afscheid van hem genomen. Zijn gezicht was zo rustig, bijna sereen. Zo zie je er dus uit zonder pijn, dacht ik.

Ik durf bijna niet meer te klagen.

Blogs van Mo:
Hier vind je alle blogs van Mo

 

5 gedachten over “Voor een Held (blog 13)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *